Freek, 75 jaar, Gepensioneerd


10/10/2016

De gewoonte van veeleter te veranderen in fatsoenlijk eten zonder dat het zelfs mij opvalt!

Freek

Op een gegeven moment, zo rond mijn 45ste jaar (ik ben nu 75), vond ik mijzelf te omvangrijk van maat en gewicht. Allerlei klassieke vermageringsmethoden passeerden de revue. Poeiertjes, macrobiotisch, acupunctuur, boeiende gesprekken met diëtistes, homeopathie, internisten, massages, joggen,….. en de jupilertumor bleef tegen elke verdrukking in groeien. Tot voor kort vond ik van mijzelf dat ik mij op normale wijze voorzag van voeding. Ik betrapte me niet op rond mij kratten bier, zakken met patat, enzovoort. Wel voegde mijn huisarts Metformine toe aan mijn in te nemen pillenverzameling. Voorts raadde de goeierd mij aan om een hond te nemen. Zo’n klein schootkeffertje, stelde ik voor. Nee, zei hij: een rund van een hond. Zo een die met de wind op zijn neus en staart in de lucht jouw wandeltempo opjuttend bepaalt! Daar bedankte ik voor. Ten opzichte van de jaren tachtig veranderden geleidelijk aan de inzichten over afvallen omdat je te dik bent, drastisch. Afvallen? Nou dan eet je minder! Hoe waar is dat! Eenvoudiger kan het niet zijn! Geen speld tussen te krijgen. Het leverde mij een hoogst persoonlijk faalgevoel op.

Dat gevoel dreef mij het Chinees/Indische restaurant in. Menige kok wreef zich in de handen als ik binnentrad. Hij slachtte direct een vers varken. Bij elke euforistische of frustrerende emotie stapte ik V&D (!, dat kon nog) binnen en vergreep mij aan een appelpunt uit grootmoeders keuken. Meestal met slagroom. Soms ook nog met vanillesaus. Dat gaat fout spraken de huisarts, internist, fysiotherapeut, psychiater, cardioloog,…!

Zodoende belandde ik op de stoel bij Marit van de firma Faas. Ook zij drong mij een hond op. Hij heeft al een naam deelde zij me mee: Pavlov. Voorts hield zij mij voor dat die momentane lekkere trek, die obsessie, gewoon over gaat - mits jij je op het tegenovergestelde richt. Zo eenvoudig is dat. Lijkt dat, moet ik zeggen. Voorts kletsten wij samen mijn levenswijsheden door over welke euforie en/of frustratie ook te vertalen is naar doodgewoon stress. Daar had de verzameling zorgverleners rond de dotteraar die mij gedotterd had mij ook al op attent gemaakt. Jij negeert heel knap je stress! Een sterke gewoonte ontwikkeld gedurende 75 jaar eten.

Met Marit besprak ik de mogelijkheid op mijn eten te letten zonder meteen in een therapiegevoel te raken. De gewoonte van veeleter te veranderen in fatsoenlijk eten zonder dat het zelfs mij opvalt. Laat ik nu afvallen! En met toch een hond! Niet aan de lijn maar tussen mijn oren.

Gemakkelijk? Nee. Maar dat had zelfs Marit mij niet beloofd. Hulde aan Marit.

Photo credit: Georgie Pauwels via Foter.com / CC BY


Ervaringen